فصل نوحه‌گرى و تسليت دادن نوحه كردن به كلام خوش و شمردن فضايلى كه اعتماد راستى در آن باشد ، البته جايز است . زيرا كه حضرت صديقه طاهره فاطمه زهرا - صلوات الله و سلامه عليها - به جاى آورده است در قول خود كه فرموده است : « يا ابتاه من ربّه ادناه ، يا ابتاه الى جبرئيل أنعاه ، يا ابتاه اجاب ربّا دعاه » « 1 » و روايت شده است كه آن حضرت ، مشتى از خاك قبر پدر بزرگوارش - صلى الله عليه و آله و سلم - بر گرفت و بر چشمهاى انور خود گذاشت و اين شعرها را انشاد نمود : ما ذا على من شمّ تربة احمد * ان لا يشمّ مدى الزمان غواليا صبّت علىّ مصائب لو أنها * صبّت على الايام صرن لياليا « 2 » چه باك است بر آنكه خاك مزار احمد را ببويد ، اگر نبويد در تمام روزگار بوى خوش . گرانبار مصيبتهايى بر من فرو ريخته است ، كه اگر بر روزهاى روشن فرو ريزند ، چون شبان خواهند شد . و از اين جهت است كه امر آن حضرت به گريستن بر حمزه - رضى الله عنه - سابقا روايت شد . و از ابى حمزه است از حضرت باقر - عليه السلام - : « مات ابن المغيره ، فسألت ام سلمة النبيّ - صلى الله عليه و آله - أن يأذن لها في المضى الى مناحته فاذن لها و كان ابن

--> ( 1 ) ذكرى الشيعة : 72 ؛ اعلام الورى 143 ؛ منتهى المطلب 1 : 466 ؛ صحيح البخارى 6 : 18 ؛ المستدرك على الصحيحين 1 : 382 ؛ سنن النسائى 4 : 13 . ( 2 ) ذكرى الشيعه 72 ، المعتبر 1 : 344 .